IkBen

Ik ben in 1975 geboren in Veghel. Ik was een ‘stuitkindje’. Een anekdote hierover die ik onlangs van mijn moeder hoorde is dat ik de eerste 9 dagen van mijn leventje (alleen) in een ziekenhuisbedje lag met ‘ingebakerde’ beentjes. Die floepten namelijk de hele tijd vanzelf naar mijn hoofd :-).

Ik bleek na 6 weken ook nog eens een dubbele liesbreuk te hebben, waaraan ik snel werd geholpen. Niet echt een lekkere start dus als baby. Zeker niet toen ik stuitte op een artikel in de Volkskrant (14 oktober 2017) met als introtekst “Dertig jaar geleden werden baby’s nog onverdoofd geopereerd” (lees: met spierverslappers)…. Maar gelukkig, wat betreft medische zorg is het hier -tot nu toe- bij gebleven (op een keelabces na…).

Mijn zusje werd 2 jaar later geboren. We hadden (en hebben) het goed samen. Mijn moeder was altijd thuis. Mijn vader werkte 6 dagen in de week. Maar daardoor konden we alles doen wat we wilden. Zoals op vakantie naar Spanje. Er waren veel vriendjes en vriendinnetjes in de buurt en op school. We gingen een paar keer per week naar familie in Nijnsel en Schijndel. Veel nichtjes en neefjes, kaarten met oma. Mijn peetoom en peettante woonden om de hoek. Ik las veel en bracht uren door in de plaatselijke bibliotheek. Een fijne en onbezorgde jeugd in mijn herinnering.

Ik kijk terug op een fijne basisschooltijd. Ik ging naar het Zwijsen College in Veghel. Met hard werken en discipline haalde ik het gymnasium. Ik verbaasde iedereen. Maar dagelijks voelde ik ook angst. Was ik wel op tijd? Had ik mijn gymspullen wel in mijn tas gedaan? Kon ik het lokaal wel vinden? Zou ik de beurt krijgen? Bij wie ging ik staan tijdens de pauzes? Achteraf gezien vond ik de middelbare schooltijd een spannende en minder leuke tijd. Ik liet alleen niks merken en werkte stug door.

Deze strategie hield ik vol. Ook in Maastricht toen ik Gezondheidswetenschappen ging studeren in 1993. Op kamers. Geen ouders meer die voor mij antwoordden. Op eigen benen. In het zicht. Ik kwam niet meer uit met mijn strategie en kreeg paniekaanvallen. Via de huisarts werd ik doorverwezen naar het RIAGG. Wat zou ik vandaag de dag graag mijn dossier inzien. Want ik weet nog zo weinig van deze pittige periode. Het was overleven. Maar aan de buitenkant zagen mensen niet zoveel. Ik ging gewoon door, was lid van studentenvereniging Tragos, had veel bijbaantjes en haalde mijn doctoraal. Trotse familie.

Ik ging wonen en werken in Arnhem. Leerde (weer) nieuwe mensen kennen. Ik herinner me de lunches bij ARCADIS met collega’s. O zo fijne mensen. Maar wat vond ik het spannend. Ik kreeg geen hap door mijn keel. Wat volgens mij niemand doorhad. Ik probeerde in die tijd van alles uit om mijn rust te vinden en op de been te blijven. Mensendieck, psycholoog, fietsen, lezen, films kijken, skeeleren, mediteren en yoga. En uren bellen met vriendinnen. Op bijzondere momenten herinnerde de zon me eraan dat het ook anders kon zijn. Langzaamaan ging het beter.

In 2000 leerde ik Mark kennen. We gingen samenwonen. Daan, een jongen met Down, kwam in ons leven. We verhuisden in 2004 naar Rheden, trouwden en kregen twee dochters. Ik kreeg een prachtbaan bij Stichting MAAT en daarna bij het Autisme Kennisnetwerk Overijssel. Met wederom super leuke collega’s. Ik volgde nieuwe opleidingen en sloot me als gecertificeerd verandermanager (CMC) aan bij het kwaliteitskeurmerk van de Orde van organisatiekundigen en -adviseurs (Ooa). In 2015 richtte ik samen met oud-collega Esther van het Hof kindergasthuis De Boeg op. Zie ook mijn LinkedIn pagina.

Naast deze activiteiten lees ik veel, ga regelmatig naar de sauna en doe aan Bikram yoga. Als gezin benutten we elke (school)vakantie. Zoeken de zon op. Rondreizen met 2 tentjes, zonder iets te boeken. Maar ik ben ook graag alleen. Onlangs reisde ik nog naar de Westelijke Jordaanoever (Palestina) omdat het Israël-Palestina conflict me al jaren boeit.

Een gezin, parttime werken en tijd over voor mijn hobby’s: het ziet er vrij moeiteloos uit. Mensen reageren dan ook verbaasd als ik vertel over mijn worstelingen toen ik op eigen benen ging staan. Aan de buitenkant kun je niet altijd zien wat zich van binnen afspeelt. Angst en schaamte zijn vernietigende emoties. Die meedoen in de weg kunnen staan. Vandaar mijn persoonlijke missie in dit leven: het mogelijk maken dat iedereen mee kan doen. En goed voor mezelf zorgen ;-).

2 antwoorden »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.